Volledige reviews

Iris Kouwen

Door jarenlange ervaring als pleegmoeder heeft Cathy Glass met Mama ik mis je een geloofwaardige, inzichtelijke en ontroerende inkijk geschreven in de wereld van de pleegzorg. Haar ervaring met het opvangen van kinderen in haar eigen gezin loopt door het boek als een rode draad die, ondanks de onzekere situatie van de vierjarige Alice, voor stabiliteit zorgt. Zo schrijft Glass bijvoorbeeld: 'Het is gebruikelijk dat de pleegouder de familie of de hoofdverzorger van het kind ontmoet (..)' en 'Uit ervaring wist ik dat dit allemaal minstens zes weken of langer in beslag nam (..)' Door haar kennis van de procedures en haar vermogen tot het liefhebben van niet-eigen kinderen weet Glass voor Alice een veilig thuis te creëren.

In het boek worden vaak de standaardprocedures in de pleegzorg en wat daaraan kan schorten benoemd en dat heb ik soms als storend ervaren. Ik wist het op een gegeven moment wel, hoe de regelingen omtrent Alice waren en waar dat fout liep. En de jarenlange ervaring van Glass als pleegouder en de manier waarop ze het verhaal dusdanig beschrijft, komt alles soms iets te onecht voor. Alsof ze op alle crisissituaties een klaarstaand antwoord heeft dat ook nog eens pedagogisch verantwoord is. Positief vond ik de indeling van het boek in behapbare getitelde hoofdstukken. En het nawoord was ook fijn, want wanneer je het boek dan uit hebt, blijf je niet met vragen achter. Een boek dat je aangrijpt zolang je erin leest, maar wat je makkelijk loslaat als het uit is.

Schäna Brants

Mama, ik mis je is een prachtig maar vooral een emotioneel, waargebeurd verhaal dat zich afspeelt in de pleegzorg en alles wat daar rond hangt: liefde, verdriet, afscheid, onzekerheid...
Dit is het allereerste boek dat ik lees van Cathy Glass en wees maar zeker dat ik nog meer van haar ga lezen. Deze vrouw heeft zo een fijne en duidelijke schrijfstijl, zonder al te veel moeilijke vaktermen. Door de fijne schrijfstijl leest dit boek enorm vlot en is die moeilijk weg te leggen. Neem er alvast een zakdoekje bij want je tranen ga je niet kunnen bedwingen. Alice, haar pleegfamilie alsook haar biologische familie sluit je in je hart en het is moeilijk om afscheid te nemen.

Eén klein minpuntje...
Op de cover heeft het meisje blauwe ogen en in het boek wordt Alice met bruine ogen omschreven.

Nadine van Dijk

Dubbele gevoelens van een pleegouder

Cathy Glass vertelt in dit waargebeurde verhaal over haar belevenissen als pleegouder. In dit boek gaat het over de vierjarige Alice en haar tijd bij Cathy en haar gezin in huis. Vanaf het moment dat Alice wordt gebracht gaat het niet zoals de bedoeling is en het wordt een onzekere tijd voor zowel Cathy als Alice.

Ze geeft een goed beeld van wat er allemaal bij komt kijken als je pleegouder bent en met welke instanties je te maken hebt. Ook beschrijft ze de invloed die het op haar gezin heeft.

De informatie en de gevoelens die er bij komen kijken als je een kind opvangt wisselt ze goed af. Ik vond het interessant om te lezen hoe zo'n proces in zijn werk gaat.

Cathy legt alles uit, soms te veel. Dan heeft ze een bepaalde scène beschreven en gaat ze het daarna nog eens helemaal uitleggen terwijl het eigenlijk een herhaling is van wat ze al vertelde.

Ook geeft ze vaak aan het einde van een hoofdstuk aan waar het volgende over gaat, waardoor het volgende hoofdstuk minder spannend is, omdat je al weet welke richting het op gaat. Dat had voor mij niet gehoeven.

Je kan merken dat ze een ervaren pleegouder is, ze weet correct met de lastige situaties om te gaan, hoe moeilijk dat ook is. Soms gaat ze over een grens maar daar geef je haar helemaal gelijk in. Ze heeft een goed instinct voor tot hoever je je aan de regels moet houden en wanneer je je gevoel moet volgen.

Alice is een vertederend kind, je leeft vanaf het begin tot het einde met haar mee en hoopt op het beste voor haar. Ik verbaasde me hoe het er bij de instanties die over het leven van kinderen beslissen aan toe gaat. Je blijft hopen voor Alice dat ze uiteindelijk het beste voor haar weten te besluiten.

Petra van der Berg

Zeer aangrijpend, waargebeurd verhaal van pleegouder Cathy Glass. Ze krijgt de tijdelijke zorg over de vierjarige Alice. Dit omdat haar moeder niet meer voor haar kan zorgen en Alice op termijn bij haar vader en zijn nieuwe vriendin geplaatst zal worden. Alice heeft echter helemaal geen band met haar vader en zijn vriendin. Is dit wel een goed plan van Maatschappelijk werk? Je krijgt een goed inzicht in alle instanties die bij het uit huis plaatsen betrokken zijn en wat daarbij mis kan gaan wanneer er te veel wisselingen zijn.

Cathy is een zeer betrokken pleegouder die het beste voor heeft met de kinderen die aan haar zorg worden toevertrouwd. Ze schrijft hier heel mooi over. De hoofdstukken zijn niet genummerd, maar hebben allemaal een zeer treffende titel, van 'Mamadingen' tot 'Verscheurd'. Het boek leest dan ook heel vlot. Een absolute aanrader!

Myriam Nijskens

Ontroerend waargebeurd verhaal over pleegzorg

Mama, ik mis je is het waargebeurde verhaal van een klein vierjarig pienter meisje Alice, dat in een pleeggezin geplaatst wordt.

Omdat ik zelf ook pleegouder geweest ben, kon ik dit verhaal aan de realiteit toetsen.

En dat gebeurde ook: het verhaal is schrijnend, ontroerend en waarheidsgetrouw.

De strijd die je als pleegouder moet leveren met allerlei instanties komt uitgebreid aan bod.

Het kind als dossier waarbij door die instanties vaak vergeten wordt dat je met kleine mensjes werkt, dat hier een basis voor het verdere leven gelegd zou moeten worden.

Gelukkig is Cathy Glass een pleegmoeder met het hart op de juiste plaats en staat ze sterk genoeg in haar schoenen om de noden van de kleine Alice aan iedereen duidelijk te maken.

Mama, ik mis je is een boek dat iedereen zou moeten lezen om zich te kunnen realiseren wat pleegzorg betekent voor pleegouders én pleegkind.

Lucia van den Brink

Schrijfster Cathy Glass is al vijfentwintig jaar pleegouder. Over de kinderen die ze in haar zorg heeft gehad, schrijft ze boeken. Mama ik mis je gaat over Alice van vier jaar oud.

Cathy zit startklaar om Alice op te vangen, maar dan krijgt ze een telefoontje dat Alice ontvoerd is door haar eigen moeder. Een wanhoopspoging. Uiteindelijk komt Alice toch bij Cathy terecht, 's avonds laat en met een hoop consternatie. Cathy krijgt geen dossier van Alice (en ze weet bijvoorbeeld niet of ze ergens allergisch voor is) en Alice heeft daarna tijdlang geen maatschappelijk werkster, waardoor haar zaak vertraging oploopt. Je krijgt al snel ontzag voor de ervaren Cathy die zoveel mogelijk stabiliteit probeert te brengen in het leven van Alice.

Door hoe Cathy het verhaal vertelt ga je erg meeleven met het vierjarige meisje. Ze mist haar moeder, maar ook haar opa en oma waar ze lange tijd heeft gewoond. Alice zegt soms hartverscheurende dingen zoals 'wanneer mag ik mama zien?' en het is aan Cathy om daar goed op te reageren. Want haar moeder mag ze niet meer zien. En haar liefhebbende grootouders maar één keer in de twee weken.

Dat terwijl haar biologische vader, met zijn nieuwe liefde Sharon, Alice wel iedere week mag zien. De niet-geïnteresseerde vader, met een hysterische Sharon die vindt dat Alice haar 'mama' moet noemen. Er lijkt iets niet helemaal te kloppen. Cathy vraagt zich af of alles wel goed is gegaan bij jeugdzorg en doet haar best om de gemaakte fouten recht te trekken, maar of dat lukt...

Het boek duidt een probleem aan dat ook in Nederland speelt: te weinig maatschappelijk werkers en te weinig overzicht op zaken van kinderen. Ik heb dit boek voorgelegd aan een vriendinnetje die jeugdbeschermer is en zij herkende veel dat ook in Nederland speelt. Het verhaal is soms wat langdradig en er is veel herhaling, maar daar tegenover zijn de hoofdstukken lekker kort en gebruikt de schrijfster leesbare taal voor haar verhaal.

Eindoordeel: drie sterren

Priscilla Patelski

Een verhaal over familie, liefde, onrecht en ongeloof

Dit boek neemt je mee in het leven van een pleeggezin. Het perspectief vanuit een pleegmoeder die een jong meisje opvangt is zowel intrigerend als verontrustend. Als lezer krijg je een kijkje in hoe een pleegzorgsysteem geregeld kan zijn en hoe zorgwekkend dat kan zijn.

Het personage Cathy legt haar zorgen goed uit aan de lezer. Iets te goed af en toe. Ze kan namelijk heel goed eenzelfde gedachte op drie verschillende manieren verwoorden, waardoor je het idee hebt steeds hetzelfde te lezen. Daarnaast krijg je als lezer steeds weer eenzelfde dagelijkse routine te lezen en krijg je weinig ruimte om voor jezelf te denken. Cathy's gezwelg is op den duur storend voor de lezer, maar het verhaal van de kleine, onschuldige Alice die gescheiden wordt van haar geliefden en wiens toekomst totaal onduidelijk is gaat je aan het hart.

Tijdens het omslaan van de bladzijden groeit het ongeloof en blijf je hopen op een goed bericht voor Alice. De mooie verhalen over het helpen van hulpeloze kinderen in de pleegzorg doen je hopen op meer van zulke fantastische gezinnen en pleegzorgmedewerkers en er kunnen niet genoeg boeken over geschreven worden. Desondanks is het einde van dit boek weinig verrassend en leg je het verhaal ook weer snel naast je neer.

Anita van Bemmelen

Ontroerend verhaal

Cathy neemt je met haar boek mee met een kijkje in de pleegzorg. Alice is haar nieuwste pleegkind. Al snel voel je helemaal mee met Alice. Hoe moeilijk al de onzekerheden voor haar zijn en hoe zij zich moet voelen in het hele proces.

De korte hoofdstukken en de wijze van schrijven maakt dat het boek makkelijk wegleest. Eigenlijk telkens nog even een hoofdstuk lezen uit nieuwsgierigheid hoe het verder gaat en dan is het boek zo ineens uit. Het nawoord in het boek was prettig. Daardoor blijf je als lezer niet met onbeantwoorde vragen zitten.

Al met al een aangrijpend waargebeurd verhaal wat pakt van begin tot eind.

Yvonne Leune

Ik vind het een mooi boek, met soms een lach en een traan. De schrijfster heeft het boek goed geschreven, helemaal zoals ze het zelf voelt en meegemaakt heeft. Je krijgt bewondering voor mensen die aan pleegzorg doen. Ook de bureaucratie van de pleegzorg komt aan bod. En ik had wel medelijden met Alice die erg heen en weer geslingerd werd.

Ik heb het boek in een adem uitgelezen zo goed vond ik het!

Judith Bello

Het ondergeschoven kindje: de vrijwilliger

1. Waargebeurd verhaal waarbij je gaandeweg steeds meer respect krijgt voor de pleegmoeder. Het is niet niks wanneer je een kind opneemt in je eigen gezin, maar waarbij je vooraf niet kan bedenken wat voor gevolgen dit kan hebben.

2. Een goed geschreven boek, waarbij je wel in je achterhoofd moet hebben dat het een soort 'documentaire' betreft.

3. Meest emotionele stukje vond ik het moment waarop de ouders van de pleegmoeder nog snel afscheid komen nemen van het meisje waar zij zich aan hebben gehecht. Het is wel een emotioneel boek waar je wel tegen moet kunnen.

4. Ik kan eigenlijk geen minpuntje bedenken betreffende het boek.

Gisela Bergenthal

Pleegmoeder Cathy neemt je mee in de werkelijkheid van de pleegzorg, maatschappelijk werk en alles wat er bij komt kijken. Zowel positieve zaken als negatieve zaken zijn te lezen in het boek.

Je gaat er over nadenken.

Ik kon in het begin niet helemaal in het verhaal komen, maar ik bleef lezen. Al snel kon ik het boek amper nog weg leggen, omdat ik wilde weten hoe het zou aflopen. Dat kon makkelijk omdat de hoofdstukken vrij kort zijn.

Al met al een heel mooi verhaal! Ik hoop in de toekomst nog meer te lezen over Cathy, haar gezin en haar pleegkinderen.

Daniella Seinen

Een waargebeurd verhaal, met een blik op de pleegzorg en wat er allemaal bij komt kijken. Het meisje Alice wordt bij een pleegmoeder geplaatst, ik vond het schokkend om te lezen waar een pleegouder allemaal tegen aan loopt en hoe moeizaam dit hele systeem vaak kan lopen. Een minpuntje vond ik dat sommige stukjes langdradig waren, een pluspunt dat het korte hoofdstukjes waren die makkelijk te lezen waren. Een pluspunt voor de pleegmoeder in dit boek, wat een lief mens met een hart van goud.

Pluspunten : meeslepend verhaal

Minpunten : langdradig

Sigrid de Clippel

Dit is een zeer mooi boek, ik zou het iedereen aanraden om te lezen. Je begint er in te lezen en je kan niet stoppen.

Dit is een boek over dingen die in het dagelijkse leven ook kunnen voorkomen. De wijze waarop het boek geschreven is, is zeer goed. Er zit een zeer mooi verhaal in en het is goed te volgen.

Ik ben ook nog van plan de andere boeken te lezen, want ik lees zeer graag waar gebeurde verhalen.

  • Uitgeverij Boekerij is onderdeel van samenwerkende uitgeverijen Meulenhoff Boekerij