Volledige reviews

Bas Schepers

WAUW. Wat een heerlijk, spannend boek

Een heel spannend en goed geschreven verhaal over een groep mensen die samen in een oud verwaarloosd pand in Londen wonen, eigendom van een louche pandjesbaas. Deze snapt wel waarom men bij hem komt huren en niet in het normale circuit, maar hij is tevreden als hij zijn geld maar ontvangt. Alle bewoners hebben een reden om enigszins buiten de maatschappij te willen wonen en de redenen daarvoor worden gedurende het lezen snel duidelijk. Een van de bewoners heeft echter een zeer sterke reden hiervoor, deze persoon is een seriemoordenaar. Door een aantal gebeurtenissen in het huis groeit de hele groep bewoners naar elkaar toe. Uiteindelijk komen we er natuurlijk achter wie de moordenaar is, maar wat zijn de gevolgen voor de rest van de groep van deze ontmaskering?

Voor sommigen zijn de beschrijvingen van de acties (en gevolgen van deze acties) die de seriemoordenaar met zijn slachtoffers uitvoert wellicht wat te beeldend beschreven. Maar deze zijn heel erg van belang voor het verhaal, en zijn eigenlijk de katalysator van het groepsvorming.

Op het eind een mooie plottwist, waardoor je het boek met een glimlach weglegt, hoe gruwelijk het verhaal ook hier en daar was.

Marcel Rijkers

In Achter de voordeur wordt de lezer meegenomen in het leven van zes bewoners van een bouwval.

Maar wat weten zij eigenlijk van elkaar?

Gedurende het verhaal komen de bewoners steeds meer van elkaar te weten, deels vrijwillig maar ook omdat ze allemaal ergens last van hebben: een huurbaas die duidelijk wat te verbergen heeft.

Doordat het korte hoofdstukken zijn en elk hoofdstuk een andere bewoner volgt, leest het boek makkelijk. In het begin moet je wel even goed je best doen om de hoofdpersonen uit elkaar te houden, maar al snel gaat dit beter.

Het boek is spannend, maar geen thriller waarvan je bijna niet kunt slapen. De echte spanning komt bovendien pas later in het boek. Voor de echte spanningzoeker is dit boek dus niet per se geschikt, maar wel voor degene die zin heeft in een leuk verhaal met een spannend tintje.

Het einde van het boek lijkt een beetje afgeraffeld. Dit is jammer, want verder is de auteur er goed in geslaagd mij mee te nemen in het verhaal.

Al met al een leuk boek om te lezen, maar een echte thriller zou ik het niet noemen.

Joke Zewuster

Spannend, pakkend

Achter de voordeur is een spannend verhaal over een huis met een geheim.

Er wonen hier 6 totaal verschillende bewoners die allen iets te verbergen hebben. Het was even lastig om in het verhaal te komen door de verschillende personages en om wie het gaat, maar al snel wordt dit duidelijk.

De hoofdstukken zijn kort en bij ieder hoofdstuk wordt een ander personage gevolgd waardoor het makkelijk leest. Het is goed gedetailleerd geschreven waardoor je wordt meegenomen in het verhaal met een plot dat goed bedacht is.

Dit boek smaakt naar meer en ik ga zeker het andere boek ook lezen van deze schrijfster.

Natascha Schiffelers-Kobbenhaegen

Huis nummer 23 herbergt een geheim. In deze bouwval beheerd door een verdorven huurbaas, staat iets op het punt onthuld te worden. En alle zes de bewoners van de appartementen hebben dingen te verbergen.

Achter de voordeur begint al direct spannend. Door de prettige schrijfstijl word je meteen in het verhaal gezogen en is het moeilijk dit boek weg te leggen.

'Er zijn 6 personen die samen in een appartementencomplex in Londen wonen, elk met hun eigen verhaal en achtergrond. Er wordt telkens geswitcht tussen de hoofdpersonen waardoor je het verhaal vanuit verschillende perspectieven leest.

Hoe verder het verhaal vordert, hoe meer er duidelijk wordt over de motieven van de afzonderlijke bewoners om in een bouwvallig appartement te blijven wonen met een verrotte huurbaas.

Al met al een zeer spannend boek dat heel moeilijk weg te leggen is; een echte aanrader.'

Sacha Huynen

Met Achter de voordeur is Alex Marwoord erin geslaagd een uniek soort thriller te schrijven, het soort thriller waar elk personage zo met zijn eigen ding bezig is, dat de gebeurtenis die uitgebreid op de achterflap wordt beschreven je als lezer zowat compleet gestolen kan worden en je dat nog oké vindt ook.

Vanaf hoofdstuk één sleept Marwood je meteen mee in het verhaal dat ze probeert op te zetten en ze schuwt het niet om al vanaf het begin verrassende wendingen erin te brengen. Maar het verhaal moet het vooral hebben van de eigenzinnige personages. Marwood houdt niets geheim voor je. Je weet vanaf het begin precies waar elk personage mee bezig is, wat er met hen gaande is, wat ze doen, wie ze zijn. Toch heb je nooit echt grip op hen. Je weet nooit wat hun volgende stap is of wat hun motieven zijn. Meer dan met het verhaal op zich, creëert Marwood zo een spanning die ervoor zorgt dat je het boek niet wil wegleggen. Je kan geen van de personages echt peilen en als lezer wil je gewoon weten of je een personage nu wel of niet kunt vertrouwen en dus blijf je lezen.

Maar wat de personages ook doen, goed of slecht, ze wekt een sympathie voor hen op. Je weet dat ze zich niet helemaal koosjer gedragen, hebben elk hun situatie vooral aan zichzelf te danken, en toch zit je ze aan te moedigen, hopend op een goed einde. En dan zijn er de personages waar je onmogelijk sympathie voor kunt hebben en toch… Ze omschrijft hen zo sec dat je je als lezer begint af te vragen of het allemaal niet gewoon normaal is, terwijl je goed genoeg weet dat het echt niet normaal is. Onwaarschijnlijk hoe ze je als lezer doet twijfelen over je eigen zin voor recht en onrecht.

Met levendige omschrijvingen die je meteen het verhaal mee in sleuren, laat ze het boek echt tot leven komen. Ik voelde bijna zelf de nood om verkoeling te gaan zoeken in de ijskast door de manier waarop ze de hete zomerdagen beschreef. En om de zoveel tijd kom je een zin tegen die zo eenvoudig maar geniaal is dat je niet anders kan dan denken, 'was ik daar zelf maar opgekomen'.

Met al even eenvoudige omschrijvingen geeft Marwood een enorm inzicht in hoe haar personages over zichzelf denken. Vaak geeft ze met één woord zoveel weg. Af en toe, heel weinig maar altijd heel subtiel en mooi getimed, sluipt er een humoristische noot in waar je als lezer hardop mee moet lachen. Voeg er nog een paar knappe metaforen aan toe en je krijgt een rijke schrijfstijl waar je als lezer doorheen walst en veel te snel door de bijna 400 bladzijden heen zoeft.

Eén minpuntje, door de proloog wordt de spanning van het einde ietwat weggenomen omdat je al deels weet hoe het afloopt, en het einde is ietwat voorspelbaar, maar de fantastische manier waarop Marwood deze thriller heeft aangepakt en de vlotte schrijfstijl maken dat je dat helemaal niet erg vindt. De rest van het verhaal is uniek genoeg dat die meer dan compenseert voor dit kleine minpunt.

En daar mag gerust ook een compliment voor naar de vertaler gaan, die erin geslaagd is om een vlotte, natuurlijke vertaling te produceren waarin de schrijfstijl van Marwood volledig tot zijn recht komt. Een echte aanrader.

Pascalle Verstallen

Huisnummer 23 herbergt een keur aan bewoners. Ieder met zijn eigen verhaal, geschiedenis en de daarbij behorende geheimen. Hoe goed kennen deze bewoners elkaar? Op het scherpst van de snede wordt dit getest. Want wie kan je vertrouwen?

Het boek wordt belicht en verteld vanuit de bewoners zelf, ieder voor zich. Normaal heb ik er een hekel aan als ik in het verhaal elke keer moet switchen naar een ander persoon. Het maakt dat ik het verhaal lastiger te volgen vind. In het geval van Achter de voordeur had ik dat helemaal niet.

Alex Marwood heeft een prettige en duidelijke schrijfstijl. Het leest heel makkelijk door. Je leert de bewoners en hun achtergrond goed kennen. Dat maakt dat je je gemakkelijk in kunt beelden een medebewoner te zijn. Je voelt de onderhuidse spanningen goed en het verhaal wordt zo duidelijk beschreven dat er in de lugubere scènes je de rillingen over het lijf lopen. Vanaf het begin af aan word je op het verkeerde been gezet. Daarmee dus een verrassend plot! Een goede thriller waarvan de spanning en de who dunnit maakt dat je het boek snel uit wil lezen.

Alex Marwood (1960) is het pseudoniem van de Britse journaliste Serena Mackesy. Eerder schreef zij onder haar eigen naam romans. In 2008 besloot zij het roer om te gooien naar het thrillergenre.

In 2012 verschijnt dan in Nederland haar thrillerdebuut: Tweespalt.

Gevolgt door: Waar is ze?(2017)

En nu dus: Achter de voordeur (2017)

Met haar thrillerdebuut won zij twee Awards, de Edgar Allen Poe award en de International Thriller Writers award.

Achter de voordeur is uitgegeven door Boekerij

aantal pagina's 380

Karina Hoekerswever

Waardering ***

Alex Marwood is het pseudoniem van de in Groot-Brittannië wonende auteur en journaliste Serena Mackesy. Ze schreef eerder romans, maar stapte over naar het gebruik van een pseudoniem toen ze haar eerste psychologische thriller uitbracht. Haar derde boek Waar is ze? werd haar debuut in Nederland en recent verscheen Achter de voordeur, wat ze in 2014 al uitbracht. In 2015 zijn de filmrechten van dit boek gekocht, dus wie weet verschijnt er nog een spannende remake op het witte doek. Haar beginpunt voor het schrijven van Achter de voordeur was het gegeven dat er regelmatig seriemoordenaars samenwonen met veel mensen om hen heen. Alle bewoners van nummer 23 zijn daar door het lot terecht gekomen, maar het zijn schaamte en angst die ervoor zorgen dat ze er blijven. Om alle perspectieven goed in beeld te houden, werkte Marwood met een enorm whiteboard waarop zij al haar informatie bij hield (bron: http://www.crimefictionlover.com/2013/11/ntn-alex-marwood-interviewed/ ).

Huis nummer 23 herbergt een geheim. In deze bouwval, beheerd door een verdorven huisbaas, staat iets op het punt onthuld te worden. En alle zes de bewoners van de appartementen hebben dingen te verbergen. Collette en Cher zijn op de vlucht, Thomas is een onwillige einzelgänger, Hossein en 'de stille man' proberen zich verborgen te houden en allen worden daarbij in de gaten gehouden door de oudere dame Vesta − of tenminste, dat denkt ze. Door een ongeluk worden de buren samengedreven tot een verbond, maar één van hen is een moordenaar…

De cover van Achter de voordeur is intrigerend, want wie is die persoon in die rode jas? De kleursetting maakt het een wat lugubere afbeelding. Op de achterkant staat een inleiding in het verhaal die vrij algemeen blijft, waar wel meer spanning in had mogen zitten.

In Marwoods verhaal staan verschillende personages centraal die je in aparte hoofdstukken steeds een beetje beter leert kennen. In de proloog, die je misschien wel vaker wil lezen om echt te snappen hoe een en ander nu precies zit, introduceert Marwood behoorlijk veel mensen die later niet meer aan bod komen. Inhoudelijk is het echter een sterke proloog die goed past bij het verhaal, die zeker voor een spannende touch zorgt en ook voor verrassende wendingen aan het eind. Qua personages weet Marwood goed verdieping aan te brengen en merk je direct dat allen op hun eigen manier iets te verbergen hebben, waardoor het ook onderling tot wrijving leidt. De eigenzinnige Cher, die nog jong en naïef is, weet zich toch goed staande te houden en bijt flink van zich af. Terwijl de oude dame Vesta overkomt als het lieve omaatje die voor iedereen wel wil zorgen en voor allen klaarstaat, trekt ze toch ook haar eigen pad. De aantrekkelijke Collette die in continue staat van paraatheid verkeert brengt met haar handelen wat meer dynamiek in het boek, waardoor je als lezer nieuwsgierig blijft hoe haar verhaal gaat aflopen. Toch had hier meer spanning in kunnen zitten, waar het nu slechts wat in de ongemakkelijke contacten blijft hangen. Met de plottwist die de bewoners samenbrengt komt de spanning er wel degelijk beter in, maar nadat duidelijk wordt wie de moordenaar is neemt deze ook vrij snel weer af. Jammer, want de lezer hierbij langer in het ongewisse laten had de spanningsboog zeker nog kunnen verbeteren.

  • Uitgeverij Boekerij is onderdeel van samenwerkende uitgeverijen Meulenhoff Boekerij